Het leed dat eieren eten heet – waarom ik geen ei eet


Een ei hoort erbij, zeggen ze weleens. Een gekookt eitje bij het ontbijt, geklopte eieren door de cake en in Brabant gaan we na het wegtikken van alcoholische versnaperingen graag nog ‘op d’n eier’ bij iemand. Zeker met Pasen kan een eitje niet ontbreken, toch? Nah, voor mij wel. Behalve pure chocolade-eitjes, vooral die pure praliné van de Lidl. Die heb ik de afgelopen weken gevreten voor m’n leven, maar wat wil je als er de hele dag zo’n schaaltje voor je neus staat.


In dit artikel leg ik uit waarom ik eieren voor m’n geld kies (haha!!1!). Ik richt me hierbij op het dierenleed, maar over de gezondheid van eieren heb ik ook zo mijn twijfels. Zo zijn er verschillende onderzoeken die aantonen dat je van eieren een verhoogd risico hebt op hart- en vaatziektes en diabetes (zie bijvoorbeeld hier), maar mensen die niet van plan zijn hun eitje op te geven, kunnen vast ook onderzoeken vinden die het tegenovergestelde beweren, zoals dat altijd gaat in de wetenschap. En hoewel ik natuurlijk veel om mijn lijfje en haar gezondheid geef, is dit niet mijn belangrijkste beweegreden om geen eieren meer te eten.


Versnipperde kuikentjes

Ok, eieren dus. Mensen snappen vaak niet zo goed waarom ik geen eieren eet, want ‘voor een ei is toch geen kip doodgegaan?’ Nou, indirect wel. Jaarlijks worden er namelijk 45 miljoen haantjes gedood. Dat betekent dat er elke dag meer dan 123.000(!) haantjes uit hun ei kruipen om vervolgens dezelfde dag nog levend te worden versnipperd of vergast. Beide methodes bezorgen de babyhaantjes superveel angst en stress. En ja, dit gebeurt ook bij biologische eieren. Waarom? Haantjes zijn niet interessant voor de ei- en vleesindustrie. Ze leggen geen eieren en ze groeien lang niet zo hard als een speciaal gefokt vleeskuiken. Hup, weg d'r mee, denken die ei-fabrikanten dus. Sicke wereld, als je het mij vraagt.


Scharreltjes

Dan de kippen die ervoor zorgen dat jij op zondagochtend je kater kunt verzachten met een gebakken spiegelei en een dot mayonaise. Mensen denken vaak dat een scharrelkip lekker kan scharrelen, maar het tegendeel is waar. Een scharrelkip zal nooit het daglicht zien en de scharrelkippen moeten het doen met een ruimte van twee A4’tjes per kip. Een kooikip heeft nog minder ruimte; zij kan haar vleugels nog niet eens strekken op haar leefruimte van anderhalf A4’tje.

De vrije uitloopkip mag wel naar buiten. Het dingetje is wel dat haar snavel – net als die van de kooi- en scharrelkip – onverdoofd wordt gekapt als ze nog maar een paar dagen oud is. En dat terwijl er ontzettend veel zenuwen lopen in hun snaveltjes. Auw.

Biologische kippen hebben gelukkig wél nog hun snavel. Qua ruimte mogen zij het doen met drie A4’tjes per kip. Maar goed, dan heb je nog steeds te maken met die haantjes die door de versnipperaar worden gegooid of worden vergast. En de lichamelijke ongemakken waar de kippen mee moeten dealen.


Stresskip

Want bijna alle kippen ondervinden lichamelijke problemen – ook biologische kippen. Het vergt namelijk ontzettend veel van een kip om de gewenste 300 eieren per jaar te leggen; van nature legden kippen namelijk maar 15 tot 20 eieren per jaar. Door deze hoge legfrequentie krijgen ze vaak problemen aan hun eileiders. Ook zorgt deze legfrequentie, in combinatie met de beperkte bewegingsmogelijkheid, voor broze botten. Aan het eind van de productieronde heeft 66% van de kippen een of meerdere botbreuken. Daarnaast hebben de dames vaak verzweringen, infecties of zwellingen aan hun poten, wordt 94% besmet met bloedluis of andere irritante parasieten en tonen de kippen gedragsproblemen door stress en frustratie. Zo’n veertien maanden en 300 eieren verder zijn de kippen op en worden ze hardhandig in kratjes gepropt en vervoerd naar het slachthuis. Klinkt allemaal erg gezellig, niet?


Dit is dus zo’n beetje het hele eieren eten (haha ok, klaar nu met de eiergezegdes). Ik vind het vrij heftig dat wij mensen denken zo met kippen om te kunnen gaan en ik vind het een fijn idee dat ik hier nu niet meer aan bijdraag. Maar eerlijk is eerlijk: toen ik zelf nog ei at, dacht ik ook nooit na over het gekookte eitje op m’n cracker. Net als velen dacht ik dat scharrelkippen prima konden rondscharrelen en had ik geen idee wat er eigenlijk met de haantjes gebeurt. In mijn omgeving merk ik dat die onwetendheid nog volle bak aanwezig is, maar hopelijk kijk jij vanaf nu wat bewuster naar je eitje.



Oké Kirsten, goed verhaal, maar how am I supposed to live without m’n roerei? Probeer deze scrambled tofu eens! Meer inspiratie nodig voor het Paasontbijt? Wat dacht je van saucijzenbroodjes, worstenbroodjes, bananenbrood of -pannekoeken? Jammie!





Bronnen: Nutrition Facts, Animal Rights, Nederlands Vereniging voor Veganisme, Wakker Dier.

© 2019 by Kirsten Bloemen